Rozdział 2

                                                        Dominika

            Jak weszliśmy do domu już w progu przytuliła mnie Olga i krzyczała:

  - Moja mała! Ale ty wyrosłaś! Zrobiłam wasze ulubione ciasto czekoladowe! – i to nie był koniec przytulania. Nagle przybiegła jakaś kobieta w krótkich czarnych włosach i zaczęła mnie dusić!

  - Pomocy, tato! – starałam się wydusić jakieś słowo.

  - Jade, może już wystarczy.

  - Oj, przepraszam. Jestem taka szczęśliwa – chwyciła mnie za ręce – będziemy chodzić na zakupy, do Spa i… - ciągnęła dalej tą swoją paplanine, a ja nadal nie wiedziała kto to jest.

  - Przepraszam że przerwę – wtrąciłam – a ty to kto?

  - Jestem narzeczoną Germana, twojego taty.
  - Aaaaa. Violetta opowiadała mi o tobie. Jade – natarczywa, wstrętna…

  - No dobrze – przerwała mi Viola - to może choć do mnie mam ci tyle do opowiedzenia. – tata dziwnie popatrzył na Angi. Nie wiem, czy ta cała Jade udaje że jest taka głupia? Chyba nie…

                                                           Violetta

            Weszłyśmy do mojego pokoju i dosłownie rzuciłam na łóżko Dominikę. Była troszkę przerażona. Chciałam jej zaśpiewać. Włączyłam radio i zaczęłam śpiewać moją piosenkę. Siora wsłuchała się strasznie, śmiała się. Dawno nie widziałam jej tak uśmiechniętej.

  - Violetta! – krzyknęła – dlaczego dopiero teraz zaczęłaś śpiewać?

  - Nie wiem, to pewnie Angi. Ona namówiła mnie żebym uczyła się w studio.

  - Coś was łączy. Kim ona jest dla ciebie?

  - Czasami mam wrażenie, że ona jest kimś więcej niż tylko opiekunką.

  - Może mi jeszcze powiesz, że ciebie też tak przywitała jak przyjechałaś?

  - Wiesz że tak?

  - Dziwne… - dostałam sms –o no i masz okazje poznać Tomasa.

  - Na prawdę?

  - Za chwile tu przyjedzie. Nie mogę się doczekać.

  - A propos. Są w tym studio jacyś przystojniacy?

  - Tylko o tym myślisz. A ja myślałam że to ty będziesz mieć pierwsza chłopaka.

  - No widzisz, no to jak?

  - Dobra, jest… Broduey. Kiedyś mnie podrywał ale ja się nie dałam. Andres… Nawet, ale strasznie głupi – zaśmiała się – Maxi, ale na niego nie możesz liczyć, ma już kogoś – trochę trudno było mi to powiedzieć – Jest jeszcze Le… - i właśnie ktoś zapukał do drzwi. Tomas. Wstałam i otworzyłam drzwi. Przytulił jak nigdy. Nie wiem co go napadło. Spojrzałam na Dominikę. Wyglądała na speszoną.

  - Domi – Tomas, Tomas – Domi – przestawiłam ich sobie.

  - Violetta mi dużo o tobie opowiadała – zaczął Tomas – bardzo dużo.

  - Miło że ktoś o mnie słyszał…

  - Ktoś? Całe studio wie o twoich problemach w dzieciństwie…

  - Co? Violetta!!!

  - Wiesz że… - szybka zmiana tematu – Domi będzie nas uczyła tańczyć – patrzyła na mnie ze złością.

  - No tak, przecież ty tańczysz zawodowo, nie?

  - Tak, ale chyba długo nie pociągnę…

  - Dlaczego?

  - Nie uczyłam jeszcze w takiej szkole. Takiej szkole – szkole.

  - Tak po prawdzie to nie jest prawdziwa szkoła. Mogę ją na chwile porwać? – pokazał na mnie.

  - Jeśli nie ma nic przeciwko. I tak chciałam się w końcu rozpakować i ogarnąć pokój.

  - Świetnie, od rana się nie widzieliśmy – odezwałam się – może pójdziemy do Resto?

  - Choć.

  - Poradzisz sobie?

  - Pewnie, chyba mój pokój się jeszcze nie zmienił?

  - Kocham cię – przytuliłam się do niej i zeszłam z Tomasem na dół.

                                                           Dominika

            Ale z nich ładna para! Poszłam do swojego pokoju. Od kilku dobrych lat nie wchodziłam przez te drzwi. Niesamowite uczucie! Nic się nie zmieniło, moje łóżko nadal było na podwyższeniu. Wszędzie było pełno moich starych zdjęć, i z Violcią i z mamą… Strasznie mi jej brakuje, nie mam nikogo prócz Violetty. Przypomniało mi się że jeszcze w NY kupiłam notatnik. Był cały w kwiaty i miałam zamiar w nim rysować. Nawet ładnie mi to wychodzi. Według Violetty jestem w tym najlepsza. Ale i tak nie dorównuje w niczym do tych najbardziej znanych malarzy. Nie miałam za dużo bagaży, więc szybko ogarnęłam wszystkie najpotrzebniejsze rzeczy i zeszłam na dół.

            W kuchni czekała Olga i rozmawiała z tą całą Angi. Rozmowa miała motyw Jade. Strasznie na nią naciskały.

  - Hej dziewczyny – przywitałam się.

  - O, Dominika rozpakowałaś się złotko? – zapytała się moja kochana Olgita.

  - Tak. Nie miałam za dużo bagaży.

  - A Violetta? – widać było że Angi się o nią martwi.

  - Poszła z Tomasem, tym jej chłopakiem.

  - Aha, a może jesteś głodna po tej całej podróży?

  - Nie, ale chętnie zjem kawałek tego tortu – Ola podskoczyła i podśpiewując po nosem podeszła do lodówki i wyciągnęła słodycz. Ukroiła kawałek i podała mi go. Wzięłam pierwszego gryza i jak zwykle tort był niesamowity. W tej chwili do pomieszczenia wszedł ojciec. Widać było że nie przejął się mną za bardzo. Znowu się zaczyna to co jest zwykle między mną, a tatą.

   Po śmierci mamy, tata załamał się. Zaczął tylko zajmować się Violettą. Przez ten cały czas musiałam radzić sobie sama, czasami pomagała mi Olga. Tylko Violi kupował wszystko co chciała: lalki, sukienki itp. Mam wrażenie że kocha tylko ją, a ja dla niego się nie liczę. Dlatego mam tylko Violettę. I chcę mieć jeszcze kogoś, kto da mi miłość, jakiej nie dostałam od ojca.

            Wzięłam talerz i wyszłam z kuchni. Angi poszła za mną i usiadła ze mną na kanapie. Ja znowu wzięłam kęsa.
  - Co się stało? – zapytała blond włosa kobieta.

  - Nie zrozumiesz tego. Chyba mogę mówić do ciebie na ty?

  - Tak oczywiście, w końcu jesteś moją…

  - Czym jestem?

  - Nie ważne.. Co? Olga mnie woła, muszę iść… - ta blondyna coś kręci. No nic, dokończyłam tort i poszłam na górę. Gdy się kąpałam słyszałam jak wróciła Violetta. Poszłam do swojego pokoju, siora już tam czekała. Usiadłam na łóżko i rozmawiałyśmy chyba do północy. Potem razem zasnęłyśmy, w końcu jurto miałam zacząć nową pracę…

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Błagam komentujcie jak przeczytacie. Dzięki :)

Rozdział 1

            Moja starsza siostra Dominika. Ach, od małej dziewczynki tańczyła. Jest w tym niepokonana. Miała własną szkołę w Nowym Yorku. Musiała ją zamknąć, żeby przyjechać do nas, do Buenos Aires. Kocha tańczyć, to jej pasja. Chociaż jesteśmy siostrami, mamy dwa różne style, Domi jest bardziej skejtówą. Nigdy jeszcze nie miała chłopaka. Chyba że o czymś mi nie powiedziała. Tak praktycznie jest ode mnie starsza o rok. Nie za wielka różnica. Kocham ją.

            Violetta, Gérman i Angi czekali na lotnisku za Dominiką. Wszyscy byli zdenerwowani. Atmosfera w powietrzu była napięta. Nikt od ponad roku nie widział siostry Violi.

  - No gdzie ona jest?! - burzy się Violetta - Jej samolot już dawno wylądował, a jej nadal nie ma!

  - Spokojnie. Na pewno są jakieś trudności. Wiesz jak jest na lotnisku.

  - A co mam nie wiedzieć? Martwię się o nią, w końcu to moja siostra i od ponad roku jej nie widziałam.

  - A tak właściwie dlaczego Dominika nie pojechała z wami? – wtargnęła Angi.

  - Mówiłam ci że ona tańczy… To znaczy zawodowo, no i trafił się jej jakiś film, musical. Musiała zostać, nie mogła zepsuć takiej okazji – oznajmił German.

  - JEST!!!! – krzyknęła podniecona Violetta.

                                                           Dominika

  Nareszcie zobaczę Violettę, tatę i tą jego nową narzeczoną, ciekawe jaka ona jest?... Violcia mówiła mi, że nie może na nią patrzeć. Sama nie wiem. W ręce miałam torbę. Za mną szedł Ramallo z walizką. W końcu zobaczyłam moją siostrę. Tak dawno jej nie widziałam. Podbiegła do mnie i przytuliła się. O mało co nie zdusiłam jej. Położyłam bagaż na ziemie i jeszcze raz się przytuliłam. Po chwili przytuliłam się do taty. Nie mogłam z siebie wydusić ani jednego słowa. Tylko piszczałam ze szczęścia.

  - Moja córusia – powiedział tata – ale ty się zmieniłaś. Ścięłaś włosy.

  - Matko jak ja was kocham! – w końcu coś z siebie wydusiłam – Violetta, jesteś zupełnie inna.

  - Dominika! – krzyknęła kobieta w blond włosach. Po chwili przytuliła się do mnie.

  - Angi! Przestań, co ty robisz? – zapytał się tata.

  - Przepraszam, po prostu jak tak dawno cię nie widziałam…

  - To pani już mnie kiedyś widziała? – zdziwiłam się.

  - Cieszę się i jeszcze raz przepraszam – po długiej chwili. To było dziwne.

  - Tato, po co kazałeś przyjechać Ramallo. Sama bym sobie poradziła.

  - Wiem ale martwię się o ciebie. W końcu jesteś moją córką.

  - Lepiej chodźmy do domu. Nie będziemy rozmawiać na lotnisku – wtrącił się Ramallo – Jade i Olga czekają na ciebie w domu.

  - Kto to Jade? – zapytałam.

  - To ,, narzeczona’’ taty – powiedziała Violetta i zrobiła ten gest z apostrofem.
  - No, dobra to jedziemy – oświadczyła Angi.

                                                           Violetta

Gdy wsiedliśmy do samochodu zaczęłam opowiadać:

  - Nie mogę się doczekać kiedy poznasz Tomasa i …

  - Violetta, jakiego Tomasa? – zapytała Domi przerywając mi.

  - To mój chłopak.

  - No normalnie cię nie poznaję. Naprawdę?

  - Siedzi w domu całymi dniami – wtrącił się tata.

  - Oj nie przesadzaj. A ty kogoś masz?

  - Nie…

  - Na pewno kogoś sobie znajdziesz w Buenos Aires. Zakochasz się w tym mieście. Pokaże ci wszystko. Francesce – moja przyjaciółka, Studio i w ogóle…

  - Czekaj… Studio 21?

  - Tak, ale skąd je znasz?

  - Mam tam uczyć tańca.

  - Ja się tam uczę.

  - Dziwne, Antonio nic nam nie mówił – powiedziała Angi.

  - Antonio? Ty też tam pracujesz?

  - Tak.

  - A tak w ogóle to kto ty jesteś?

  - Jestem guwernantką Violetty i opiekunką.

  - Co za zbieg okoliczności. A co z Gregoriem? – zapytałam.

  - Pewnie go zwolnili, a dyrektorem został Pablo.

  - Violetta, uczysz się muzyki? Śpiewasz? – zdziwiła się Domi.

  - Tak i jak tylko przyjedziemy do domu to muszę ci coś zaśpiewać.
  - Cieszę się, że będę mogła cię w końcu nauczyć tańczyć.

  - Ale ja umiem tańczyć!

  - No dobra, powiedzmy.
            Przez resztę drogi rozmawiałyśmy o jej filmie, o Studio i tak dalej. Kocham ją, jest niesamowita.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

I jak wam się podoba? Piszcie w komentarzach:)

Prolog 2/2

     Obudził mnie budzik. O siódmej. Na ósmą miałam pierwsze zajęcia taneczne. Wyszłam wcześniej. Musiałam jeszcze popracować nad piosenką dla Kami. Poprosiła mnie żebym poprawiła błędy, sama ją napisała.

   Usiadłam na ławce w parku przed studiem. Wyciągnęłam potrzebne rzeczy. I zaczęłam przepisywać. Piosenka opowiadała o największej przyjaźni jaka istniała na ziemi. " Nasza dwójka''. Po pół godzinie pracy zrobiłam się głodna. Poszukałam w torbie jabłko, które wzięłam z domu. Wzięłam pierwszego gryza. Trzymałam owoc koło mojej głowy, żeby mi nie przeszkadzało. Nagle ktoś też je ugryzł. Odwróciłam głowę.

   - Tomas - krzyknęłam - co ty tu tak wcześnie robisz?

   - Czekam na ciebie... A tak właściwie ja powinienem się zapytać.

   - Ma do zrobienia kilka rzeczy... A tak w ogóle to nie mam ochoty przebywać w domu. Tata z Jade ciągle się kłócą, cały czas tylko krzyki, krzyki i jeszcze raz krzyki.

   - A Angi?

   - Angi jest dla taty tylko moją opiekunką. Nic do niej nie czuje.

   - Oni chyba kiedyś byli parą, nie?

   - Sama nie wiem. Ona podobno cały czas jest z Pablo. Z resztą, nie interesuje się tym. Ale i tak wolałabym żeby tata był z Angi.

   - Dlaczego, skoro nie chcesz o tym słyszeć?

   - Angi przypomina mi mamę. Jest do niej podobna, czuje jakby była moją... Ciocią.

   - Ach...

   - Co?

   - Nic... Choć, bo spóźnimy się.

   - Masz rację – wstaliśmy i udaliśmy się do studia. Kocham to miejsce. Tylko jak postawi się pierwszy krok za progiem, czuje się taką energię. Tomas pocałował mnie w czoło i poszedł do Sali od muzyki. Asystent Beto. Musiałam się jeszcze przebrać. Miałam zajęcia ze wkurzającym Gregorio. Musiałam jakoś to przetrwać.

    Nie było tak źle jak myślałam. Chyba miał dzisiaj dobry dzień. Ale żeby chociaż te jego ruchy były normalne. To co on każe nam tańczyć jest po prostu banalne. Pies Leóna lepiej tańczy. Masakra! Mam nadzieje że niedługo zmienią dyrektora i nauczyciela tańca. Poszłam się przebrać do szatni. Francesca poczekała na mnie przed studio. Umówiłyśmy się na pączki do Resto Band. Wyszłam przed budynek, nie było jej. Usiadłam na ławce w oczekiwaniu na Fran. Nagle przyszedł do mnie sms od taty o treści ‘’ Natychmiast przyjdź do domu’’. Przestraszyłam się trochę. Co się mogło stać? Zobaczyłam wychodzącą ze studia Fran, była wściekła.

  - Fran muszę iść. Możemy to przełożyć na jutro?

  - Pewnie mną się nie przejmuj!

  - Co się stało?

  - Wyobraź sobie że Cami i Broduey są razem.

  - Powinnaś się cieszyć, to przecież twoja i z resztą moja przyjaciółka.

  - Wiem ale jestem zazdrosna. Dlaczego ona może sobie kogoś znaleźć, a ja nie?

  - Ty jesteś taka piękna, że faceci boją się nawet do ciebie podejść – uśmiechnęła się – nie smuć się. Na pewno już nie długo ktoś się w tobie zakocha. Dobra ale teraz naprawdę musze lecieć.

  - Dzięki za pocieszenie jesteś prawdziwą przyjaciółką.

  - Cześć! – wstałam wręcz wystrzeliłam jak z armaty. Czasami tata może być na prawdę wściekły. Szczególnie jak go nie słucham. Zaczęłam biec i nagle pomyślałam o Tomasie. Na pewno się martwi. W oddali zobaczyłam dom. Wbiegłam zadyszana do biura. Tata siedział tam ze stoickim spokojem. Ja na odwrót.

  - Co było takie ważne żebym musiała się tak stresować? – zapytałam.

  - Spokojnie nie chciałem żebyś się tak przestraszyła.

  - To o co w końcu chodzi?

  - Mam dla ciebie dobrą wiadomość. Dominika przyjeżdża.

    Nie mogłam uwierzyć w te słowa. Moja starsza siostra ma w końcu do nas przyjechać! 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

No to koniec z prologiem. Jak myślicie co będzie z nową Dominiką? Piszcie w komentarzach. Proszę :)